تنوع زيستى جزء مفاهيم نسبتا جديدى است كه به عنوان بخشى از آگاهى هاى محيط زيستى در نيمه دوم قرن
بيستم مطرح شد. تنوع زيستى نه تنها به دليل كاربردهاي متعددش (مانند محصولات و كاركردهاى بيولوژيكى، كه
غالبا ارزش اقتصادى ۲ دارند) بلكه به دليل ارزش هاى ذاتى و فرهنگى آن، از ارزش بالايى برخوردار است. ما همچنين
دريافته ايم كه زيست بوم هايي با تنوع زيستى بالاتر، غالبا (در برابر اختلالات و تغييرات) قدرت بازگشت پذيرى
بيشترى دارد و اگر زيست بوم ها را تضعيف كنيم، بيشتر در معرض تخريب و فروپاشى قرار مى گيرند. همچنين،
كه مسئوليت نگهدارى از طبيعت و تمامى مظاهر آن كه شامل تنوع زيستى « انسان به عنوان مباشر طبيعت » مفهوم
نيز مى شود را بر عهده دارد، نگاهى است كه در طى دهه هاى گذشته شكل گرفته است. انسان ها در عين حال كه
مى توانند تخريب گر باشند، از قابليت مديريت، پرورش و نگهدارى از محيط زيست نيز برخوردار هستند