تالاب ها همواره تقشی كليدی در سير تحول تمدن بشر داشته اند و امروزه اين نقش بيش از پيش به رسميت شناخته شده است. عليرغم حس حاكميتی كه ما انسان‌ها نسبت به محيط زيست طبيعی روا داشته ايم، توسعه پايدار ما همچنان تا حد قابل توجهی به اين زيست‌بوم های طبيعی وابسته است. اين را می توان از مجموعه اثرات در هم آميخته خشكسالی ها، تغييرات اقليمی و عواقب مديريت ناپايدار منابع آب كه دو تالاب ارزشمند ايران يعنی تالاب‌های اروميه و هامون را تا آستانه وقوع يك فاجعه محيط زيستی پيش‌برده اند، دريافت. بی شك اين سرمايه های محيط زيستی روزی ارزش بسياری برای كشور و جوامع محلی بهره‌بردار از آن‌ها داشته‌اند. اكنون اما اين زيست‌بوم‌ها به منشاء گرد و غبار و طوفان‌های نمكی، فقر و مشكلات شديد بهداشتی بدل شده اند و تنوع زيستی آن‌ها نيز فاصله‌ی چندانی تا نابودی ندارد.