کشاورزی پایدار یک شاخه مهم از توسعه پایدار است که به عنوان رویکرد مناسب قرن ۱۲ جهت پایداری این بخش مهم و اقتصادی و توجه به زندگی قشر عظیمی از مردم شناخته می شود. متاسفانه علی رغم تلاش های صورت گرفته و با وجود تحقیقات علمی و اجرایی انجام یافته، هنوز بخش کشاورزی نتوانسته پایداری لازم را در اقتصاد بدست آورد. علل عمده این مسأله ریشه در نحوه نگرش به مفهوم کشاورزی پایدار توسط کشاورزان دارد. برنامه کشاورزی پایدار بخشی از پروژه " همکاری در احیای دریاچه ارومیه از طریق مشارکت جوامع محلی در استقرار کشاورزی پایدار " می باشد.در این پروژه با استفاده از تکنیک های کشاورزی پایدار که بر پایه آموزش و مشارکت کشاورز می باشد، کوشش خواهد شد تا مصرف منابع آب و نهاده های شیمیایی کشاورزی در سطح مزرعه کاهش یافته و از این طریق علاوه بر پایدارسازی فعالیت کشاورزی، بخشی از آب دریاچه ارومیه نیز تأمین گردد.کاهش مصرف آب در سطح مزرعه به میزان حداقل ۲۱ و حداکثر ۵۳ درصد، کاهش استفاده از نهاده های شیمیایی به میزان ۲۳ الی ۰۱ درصد و افزایش درآمد کشاورزان به میزان ۱۱ درصد در واحد سطح از جمله اهداف آن است.در هریک از مزارع و باغات تحت پوشش پروژه می بایست حداقل ۵ تکنیک مرتبط با کاهش مصرف آب و ۱تکنیک مرتبط با افزایش حاصلخیزی خاک با تاکید بر کاهش مصرف کودهای شیمیایی و ۱تکنیک مرتبط با حفاظت از محصول با تاکید بر کاهش مصرف سموم و آلاینده های شیمیایی اجرا شوند.